پنج شنبه ٢٢ آذر ١٣٩٧
 
صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title
Fmenu Not Found
iran
همدان - غار علي صدر
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
[عضویت]
NewsletterSignup
نام :   
ایمیل :   
اربعین ، فرهنگ ماندگار

 منبع : رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران درآدیس آبابا

 نويسنده : محمد رضا تارتار    ایمیل : mtartar2002@gmail.com

 نوشته شده در تاريخ : 1391/11/17   ( آخرين ويرايش : 1392/03/10 )
چهارشنبه 13 دي 1391 09:30:38             شماره‌ خبر :1164813
اربعين؛ روز تجديد ميثاق خون‌خواهان حسين(ع) و رمز تداوم شعور عاشورايی

گروه بين‌الملل: اربعين حسينی نشانه‌اي‌ است برای تأمل و تأثر، نشانه‌ای برای دادخواهی و تظلم زيرا اگر خواهندگان خون حسين(ع) در منزلی گردهم نيايند و ميثاق‌های جهاد و فلاح را در منازلی همچون اربعين تازه نسازند، اين طوفان فرو خواهد نشست، تكريم اربعين حسينی(ع)، رمز تداوم شور و شعور عاشورايی در گذر تاريخ است.

 
 

هر حقيقتی، حامل نمادها و نشانه‌هايی است كه با آن‌ها معنا می‌يابد و گوهر آن در پرتو همين شعاع‌ها گسترده می‌شود. اگر آيين‌ها و حقايق، بازتابی در زندگی و شرايط پس از خود نداشته باشند و ذات و محتوای آن‌ها به كيميای زمانی، شكل تازه و ژرفای افزونتر نيابد، عمری نخواهند داشت و باران، خاك آنان را خواهد شست و نقششان را محو خواهد ساخت.

انقلاب عظيم حسينی، خود يكی از نمادها و بازتاب‌های حقيقتی بود كه با درخشش دين محمد(ص) بر صحيفه جهان نقش بست. نقشی كه نگين‌ آفرينش و نور مقدس هستی است. در اين انقلاب نابرابر كه داغ‌های غمباری بر سينه بشريت نشاند، هيچ خونی بيهوده بر زمين ريخته نشد و هيچ شمشيری بی‌دليل فرود نيامد. تمام دلايل پوچ و بی‌ارزش آزمندی و ستمگری در برابر احتجاج زلال ايمان و عشق صف كشيد و ديگر تا هميشه هيچكس نخواهد توانست افق آينده را تيره كند و لباس ايمان و آز را بر تن يكديگر بپوشاند. اين نقش، امكان عقل و برهان در سرزمين خرد انسان نيست بلكه پل ره‌آورد عشق و ايمان در خطه‌های بی‌مرز است.

در گذر ساليان و قرن‌ها، رنگ و بوی معتقدات انسان، رخساره‌ای تازه می‌يابد. اما گويی چشمی پنهان گواهی می‌دهد كه ابديتی ناب و هميشه تازه می‌بايد دگرگون نشود. چيزی می‌بايد بر جای باشد تا بتوان بدان تكيه زد و با چنگ زدن بدان، خود را به حقيقت نزديك ساخت.

اربعين حسينی نشانه‌اي‌ است برای تأمل و تأثر، نشانه‌ای برای دادخواهی و تظلم زيرا اگر خواهندگان خون حسين(ع) در منزلی گردهم نيايند و ميثاق‌های جهاد و فلاح را در منازلی همچون اربعين تازه نسازند، اين توفان فرو خواهد نشست، از ميان خواهد رفت و وزشی خشك و بيهوده بر جای خواهد ماند.

اربعين از رازهای هستی است. خصوصيت عدد چهل و اسرار نهفته در آن برای ما روشن نيست. البته چه بسا، با توجه به ويژگی‌های انسان، چهل بار تكرار يك رفتار پسنديده موجب ملكه معنوی و تعميق آن رفتار و قابليت نزول فيض خاص خداوند می‌شود.

اربعين از رازهای هستی است چنانكه چون خواستند موسی(ع) را قابل استماع كلام بی‌واسطه خداوند كنند چهل روز به خلوت فرستادند و خداوند فرمود: «وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِينَ لَیْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَیْلَةً» و همچنين پيامبر اكرم (ص) فرمود: «من اخلص لله اربعين صباحاً ظهرت ينابيع الحكمه من قلبه علی لسانه».

نخستين سوگواران حسين(ع) در اربعين سالار شهيدان، به يادش گريستند. آنان در اين ميعادگاه به تأمل در افق رسالت، و حقيقتی كه در جوشش خون حسين(ع) بازتابيده بود پرداختند. از آن پس، عاشقان و پيروان آن امام، در سحاب اسرار اربعين به ذكر پرداختند و باران اشكبار سرنوشت خويش را به مظلوميت حسين(ع) و يارانش پيوند زدند. اين راه، راه تداوم عشق است و بی‌گمان هيچ‌گاه بی‌رهرو نخواهد بود.

اربعين از رازهای هستی است. خصوصيت عدد چهل و اسرار نهفته در آن برای ما روشن نيست. البته چه بسا، با توجه به ويژگی‌های انسان، چهل بار تكرار يك رفتار پسنديده موجب ملكه معنوی و تعميق آن رفتار و قابليت نزول فيض خاص خداوند می‌شود.

در فرهنگ عاشورا، اربعين به چهلمين شب شهادت حسين بن‌علی(ع) گفته می‌شود كه مصادف با روز بيستم ماه صفر است. از سنت‌های مردمی، گراميداشت چهلم مردگان است كه به ياد عزيز از دست رفته خويش، خيرات و صدقات می‌دهند و مجلس يادبود برپا می‌كنند. در روز بيستم صفر نيز شيعيان مراسم سوگواری عظيمی را در كشورها و شهرهای مختلف به ياد عاشورای حسينی برپا می‌كنند.

نخستين اربعين

در نخستين اربعين شهادت امام حسين(ع) جابر بن‌عبدالله انصاری و عطيه عوفی موفق به زيارت تربت و قبر سيدالشهداء(ع) شدند. بنا به برخی نقل‌ها، در همان اربعين، كاروان اسرای اهل بيت(ع) در بازگشت از شام و سر راه مدينه از كربلا گذشتند و با جابر ديدار كردند. البته برخی از مورخان نيز آن را نفی كرده و نپذيرفته‌اند ازجمله مرحوم محدث قمی در «منتهی الامال» دلايلی ذكر می‌كند كه ديدار اهل بيت(ع) از كربلا در اربعين اول نبوده است. به هرحال، تكريم اين روز و احيای خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم و شعور عاشورايی در زمان‌های بعد بوده است.

درباره اربعين سالار شهيدان بسيار گفته و نوشته‌اند. باز هم جای گفتن و نوشتن باقی است، چرا كه اين رويداد از چنان ابعاد بزرگ و گسترده‌ای برخوردار است كه هرچه بيشتر به تحليل و بررسی آن پرداخته شود زوايای تازه‌تری از آن آشكار خواهد شد.

اربعين حسينی از سال 61 هجری تا امروز همچون چشمه‌ای جوشان و خروشان از آب زلال و گوارای خود، تشنگان معرفت و حقيقت را سيراب كرده و الهام‌بخش بسياری از نهضت‌های حق عليه باطل بوده است.

نخستين سوگواران حسين(ع) در اربعين سالار شهيدان، به يادش گريستند. آنان در اين ميعادگاه به تأمل در افق رسالت، و حقيقتی كه در جوشش خون حسين(ع) بازتابيده بود پرداختند. از آن پس، عاشقان و پيروان آن امام، در سحاب اسرار اربعين به ذكر پرداختند و باران اشكبار سرنوشت خويش را به مظلوميت حسين(ع) و يارانش پيوند زدند. اين راه، راه تداوم عشق است و بی‌گمان هيچ‌گاه بی‌رهرو نخواهد بود.

رويداد اربعين حسين بن‌علی(ع) در تاريخ همواره قابل تكرار است. از اين روی، اربعين سالار شهيدان رسالت بزرگی را بر دوش همه دينداران به‌ويژه آگاهان جامعه نهاده است. همگان پس از شناخت ابعاد آن موظفند خود و جامعه را با آن مقايسه كرده و از آن درس و عبرت بياموزند، چرا كه زنده بودن تاريخ به ترسيم و تصويب آن و سنجش خودمان با آن است.

اربعين حسينی نه يك حادثه كه يك فرهنگ است، فرهنگی برخاسته از متن اسلام ناب كه نقش حياتی را در استحكام ريشه‌ها، رويش شاخه‌ها و رشد بار و برهای آن ايفا كرده است.

اربعين هيچگاه درمحدوده زمان و جغرافيای خاصی محصور نمانده است، بلكه همواره الهام‌بخش تشيع در راستای حركت‌ها، جنبش‌ها و قيام‌های راستين شيعه در برابر كانون‌های ظلم و كفر و نفاق بوده است.

بازسازی مضامين و مفاهيم بلند يافته‌های اربعين در هر عصر و زمانی به فراخور حال آن زمان، تأثير بسيار شگرف و سازنده‌ای در راه پيشبرد اهداف مقدسی همچون نشر معارف و فرهنگ اسلام ناب، برجای می‌گذارند و شيعه گواه صادق و روشنی از آن بازسازی‌ها است.

از آنجا كه گراميداشت خاطره شهيد و احياء اربعين وی، زنده نگهداشتن نام، ياد و راه اوست و زيارت، يكی از راه‌های ياد و احياء خاطره است، زيارت امام حسين(ع) به‌ويژه در روز بيستم ماه صفر كه اربعين آن حضرت است، فضيلت بسيار دارد.

زيارت اربعين

امام حسن عسگری (ع) درحديثی علامت‌های مؤمن را پنج چيز برشمرده است:

1.نماز پنجاه و يك ركعت،

2. زيارت اربعين،

3. انگشتر كردن در دست راست،

4. پيشانی برخاك نهادن،

5. «بسم الله الرحمن الرحيم» را در نماز، آشكار گفتن.

زيارت اربعين كه در اين روز مستحب است، در كتب دعا آمده است و اين گونه آغاز می‌شود:

«السلام علی ولی الله و حبيبه» كه از طرف صفوان جمال از امام صادق(ع) روايت شده است. زيارت ديگر، آن است كه جابر بن‌عبدالله انصاری در اين روز خوانده است و به‌عنوان زيارتنامه امام حسين(ع) در نيمه ماه رجب نقل و با جمله «السلام عليكم يا آل الله» شروع شده است.

اربعين حسينی نه يك حادثه كه يك فرهنگ است، فرهنگی برخاسته از متن اسلام ناب كه نقش حياتی را در استحكام ريشه‌ها، رويش شاخه‌ها و رشد بار و برهای آن ايفا كرده است.

چنانكه گفته شد مورخان نوشته‌اند كه جابر بن‌عبدالله انصاری، همراه عطيه عوفی موفق شدند كه در همان اولين اربعين پس از عاشورا به زيارت امام حسين(ع) نائل آيند. وی كه آن هنگام نابينا شده بود، در فرات غسل كرد و خود را خوشبو ساخت و گام‌های كوچك برداشت تا سر قبر حسين بن علی(ع) آمد و با راهنمايی عطيه، دست روی قبر نهاد و بيهوش شد. وقتی به هوش آمد، سه بارگفت:

ياحسين!

محمدرضا تارتار

كارشناس فرهنگی ايران در اتيوپی

جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
---
vote
نظرسنجي غير فعال مي باشد
UsersStats
Visitorsofpage: 915
Visitorsofday : 41
Visitorsofpage : 207641
Onlinevisitors : 15
PageLoad : 0.5156

صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت